Sztuka japońska

Od wieków państwo Japonii słynie z gęstych lasów, porośniętych różnymi gatunkami drzew. Drewno stało się podstawowym materiałem w sztuce japońskiej, o charakterystycznej powściągliwej kresce i wyszukanych detalach a także różnych jego rodzajach.

Pierwsze japońskie świątynie buddyjskie powstały w VI wieku. Następne stulecie budowało już w całym kraju tego rodzaju budowle. Typowa świątynia składa się z kilku sanktuariów. Wnętrza ozdabiane są przez szlachetne kamienie. Dach pokrywa drewniana, półkolista w przekroju dachówka z podniesionymi narożnikami okapu. Kondo, czyli złoty pawilon, zawiera najcenniejsze rzeźby i malowidła kultowe. Inne pawilony służą innym bóstwom, mieszczą też bibliotekę i gong wzywający do modlitwy. Wysunięty dach ocienia dziedziniec gromadzący wiernych. Torii, monumentalny drewniany portal stanowi wejście w obręb murów sanktuarium.

Doskonale wpisane w krajobraz, tradycyjne japońskie domy mieszkalne, o dachu krytym słomą, budowano na palach. Ściany zewnętrzne wykonywano z bambusa pokrytego mieszaniną słomy i gliny, natomiast wewnętrzne przesuwne przepierzenia – z drewnianych konstrukcji oklejonych papierem morwowym. Z upływem wieków architektura domów mieszkalnych niewiele się zmieniała. W tradycyjnym domu japońskim praktycznie nie było mebli, co świadczyło o prostocie zamieszkującego te tereny ludu. Warto zobaczyć tego rodzaju sztukę ludową, ponieważ daje ona do zrozumienia odbiorcy o istnieniu tak pięknych rzeczy, o których my sami często nie mamy zielonego pojęcia.