Sztuka indyjska

Miłość, piękno i płodność są godne bogów. Co więcej, splecione pary, przedstawiane głównie na posągach indyjskich, symbolizują jedność materii i ducha, co dla Hindusów stanowi źródło najwyższej doskonałości. Sztuka indyjska znajdowała się pod wpływem dwóch wielkich religii: Hinduizmu i Buddyzmu; dopiero dużo później dołączył do nich islam. Charakteryzuje je niebywałe bogactwo rzeźb we wnętrzach i na fasadach świątyń, przedstawiających bóstwa, życie Buddy i sceny z życia codziennego. Anonimowi artyści, w obawie przed gniewem bogów, skrupulatnie przestrzegali zgodności ze świętymi tekstami, narzucającymi im reguły w doborze kolorów i pozycji postaci.

Sztuka buddyjska pojawił się w północnych Indiach i rozpowszechniła w III wieku p.n.e. Ówczesny cesarz nakazał wzniesienie setek rzeźbionych kolumn i stup, budowli poświęconych kultowi Buddy. Posągi przedstawiały Buddę i buddyjskie bóstwa przepełnione wewnętrzną radością. Natomiast, jeżeli chodzi o sztukę hinduistyczną, osiągnęła ona swój szczyt rozwoju już w średniowieczu, a na południu kraju rozprzestrzeniała się aż do końca XVII w. Zasadą hinduizmu jest dążenie do szczęścia poprzez osiągnięcie doskonałości moralnej, korzyści materialnych i rozkoszy zmysłowej: tego rodzaju tematy wykorzystywane były w sztuce ludowej indyjskiej. Wiele świątyń poświęcono Śiwie, bóstwu niszczenia i opiekuństwa. Warto rozglądać się na sztukę indyjską, jest ona bowiem jedną z najbardziej fascynujących rodzajów sztuki, jakie można sobie tylko wymarzyć.