Japonia i sztuka

Przez bardzo długi czas malarstwo japońskie pozostawało pod wielkim wpływem – zarówno pod względem doboru środków jak i treści – sztuki chińskiej. Od XI wieku rozpowszechnił się nowy nurt a mianowicie yamato-e. Nurt ten zapożyczał tematykę z poezji, a jego twórcy szukali inspiracji w japońskim pejzażu. W Japonii maluje się ściany domków, parawany, ilustruje się opowieści a także tworzy wachlarze.

Ceremonia herbaty to rodzaj uczty dla wszystkich zmysłów i ucieczka od trosk życia codziennego. Herbatę zaparzoną w ramach specjalnego rytuału podaje się w pięknie przyozdobionych naczyniach, wśród kunsztownie ułożonych kwiatów, w specjalnych pokojach w domu lub ogrodowych pawilonach. Japoński ogród to zminiaturyzowany pejzaż, w którym ważna jest przede wszystkim atmosfera. Jego piękno wynika z subtelnej kompozycji elementów krajobrazu: roślinności, skał i wody. Dla mnichów buddyjskich ogród to miejsce medytacji, odzwierciedlenie filozofii zen, którą można wyrazić także kompozycją piasku czy kamieni.

Współczesna sztuka ludowa Japonii, to jest ta po II wojnie światowej, różni się trochę od wcześniejszych epok. Kulturalne życie odeszło od wielowiekowej tradycji i uległo zachodnim wpływom. Współcześni artyści próbują jednak powracać do zapomnianego dziedzictwa, a szczególnie ceremonii herbaty, kształtowania ogrodów i wykorzystania charakterystycznych dla japońskiej sztuki materiałów. Warto jest więc nie zapominać o tej sztuce i czasem przypominać ją sobie oglądając ją czy na żywo czy w środkach masowego przekazu, dostępnych dzisiaj wszędzie.